روح الله

بسم الله الرحمن الرحیم

سلام . از تمام دوستانی که نه مسلمان بلکه آزاده هستند خواهش دارم با تمام وجود از این سایت حمایت کنند و نام این سایت را در تیتر اول خود قرار دهند تا اعتراض عملی و جامعی باشد برای حرکت های ددمنشانه ی سایت صهیونستی گوگل !

سایت زیر که به همت چند تن از وبلاگ نویسان غیور بسیجی طراحی شده است اعتراضی است به حذف نام مقدس غزه از فهرست جستجوی گوگل . با رفتن به این سایت و حمایت و تبلیغ آن بکوشیم تا آمار بازدید بالا رفته مانند پتکی بر سر صاحبان دنیا دوست گوگل فرود آید. یا علی

http://fa.gaza.ir

 

نوشته شده توسط سعید در دوشنبه بیست و پنجم آذر 1387 ساعت 23:47 موضوع | لینک ثابت

 

نوشته شده توسط سعید در سه شنبه نوزدهم آذر 1387 ساعت 23:10 موضوع بخش دفــــاع مقــــدس | لینک ثابت

تا حالا شده خودتون رو با شهدا بسنجید ؟ من سعی می کنم شبانه روز این کار رو انجام بدم نمیگم خیلی موفقم اما همه ی تلاشم رو می کنم .این نصیحت شهید خرازی رو بهش توجه کنید حتما کمکتون می کنه :

 

نوشته شده توسط سعید در دوشنبه هجدهم آذر 1387 ساعت 0:3 موضوع بخش دفــــاع مقــــدس | لینک ثابت

 

 

سالروز شهادت شکافنده ی علوم    زاده ی زهرا   وارث علی مرتضی   یادگار کربلا

 

 

حضرت امام محمد باقر (علیه اسلام)

 

 

 

تسلیت باد .

 

نوشته شده توسط سعید در جمعه پانزدهم آذر 1387 ساعت 22:34 موضوع | لینک ثابت

به نام خدا

در خبر ها بود که کار بازسازی مسجد جامع خرمشهر به پایان رسیده . این رو که شنیدم محکم زدم توی سرم .یکی از بچه های مسجد خرمشهر می گفت مجبور شدیم حتی درب مسجد رو ببریم خونه ی یکی از بچه ها تا به بهانه بازسازی نزنند داغونش کنند. آجر های مسجد خرمشهر ترکش خورده اش زیباست و ترکش خورده نفوذ در دل ها دارد . از قدیم گفته اند دود از کنده بلند میشه !

شما چگونه میخوای صحنه ی جنگ خونین خرمشهر رو توی ذهن جوان امروزی ترسیم کنی وقتی که تمام تانک های موجود در جاده اهواز- خرمشهر رو فروختی به شرکت فولاد اهواز آن هم به قیمت هر کیلو ۱۵ قران ؟؟؟؟؟! چگونه است که میخوای در ذهن پسر جوان امروز یا دختر دانشجو این مسئله رو نهادینه کنی که پسرم - دخترم ما در زمان فتح خرمشهر تنها در یک روز ۳۰۰ تانک عراقی رو روی این جاده منهدم کردیم؟ داستان جایی زیبا میشه که جوان از تو می پرسد حاج آقا میشه یکی از تانک ها رو بهم نشون بدی؟ اون زمان است که باید بهش بگی عزیزم بازسازی کردیم براتون ! بیابون رو پاک کردیم براتون ! شما میتونی توی ذهنت مجسم کنی !!!

این داستان ادامه دارد - یک ادامه ی دردناک

 

نوشته شده توسط سعید در سه شنبه دوازدهم آذر 1387 ساعت 22:35 موضوع بخش دفــــاع مقــــدس | لینک ثابت

بسمه تعالی

با سلام خدمت امام زمان (عج) و روح بلند امام راحل و شهدای جنگ تحمیلی و شما برادران و خواهران گرامی . از این پس سری جدیدی از خاطرات سرداران شهید را در نظر گرفتیم که برای علاقه مندان در وبلاگ قرار بدهیم. نظر ما این است که این داستان ها را از دست ندهید ! با نظرات شما هرچه بهتر یاد و امام و شهدا را زنده خواهیم کرد . ان شا الله

فرودگاه

هواپيماي باري ساده بود؛ بدون صندلي يا هيچ چيز ديگري براي نشستن. برزنتي تيره وکثيف را سرتاسر پهن کرده بودند وحالا دور تادور نشسته بودند وتکيه داده بودند به بدنه فلزي هواپيما که پوشش داخلي نداشت وفلز بود، وسيمها وپيچهايي که درهم تپيده بودند.

اول که سوار شدند، با ديدن هواپيما کلي خنديده بودند. متلک گفته وشوخي کرده بودند اما حالا هيچ کس حرفي نمي زند. صداي موتور چنان بلند بود که هر صداي ديگري را خفه مي کرد. با اين همه، جواني که بيست ويکي دو ساله مي نمود، تکيه داده بود به ساک وپشت سرش را چسبانده بود به بدنه هواپيما وپايش را از ميان وسايل درهم ريخته، دراز کرده بود وچشمهايش را بسته بود.

يک نفر پوشش زرد يک بسته بيسکويت را باز کرد، دو تا برداشت وبسته را به بغل دستي اش دا وبا اشاره تعارف کرد وخواست تا آن را دست به دست کند. آن که کنار دست جوان نشسته بود، يکي برداشت وبسته را مقابل جوان گرفت وبا پشت همان دست، آرام به بازويش زد. اما او چشم باز نکرد، مرد که موهايش بيشتر سفيد بود تا خاکستري، لبخندي زد وپيش خودش گفت:«اي ي جوان!»

همان وقت هواپيما چنان که در چاله اي افتاده باشد، پايين رفت. ته دل همه خالي شد. لحظه اي بعد، دوباره اوج گرفتند وبار ديگر پايين آمدند.چند نفر بلند شدند واز پنجره بيرون را نگاه کردند وبا اشاره دست ولبخندي از سر آسودگي، به ديگران خبر دادند که رسيده اند.

ارتفاع هواپيما کمتر وکمتر شد. بعضي ها که خسته تر بودند وبي صبرتر، باقي مانده تخمه ها، ميوه ها وخوراکي هايشان را در ساکها جا دادند وبند اسلحه ها راروي شانه انداختند، رو به در ايستادند وآماده بيرون رفتن شدند.

هواپيما به زمين نزديک شد. حالا درختها، ساختمانها وآدمها معلوم بودند ونزديک به اندازه واقعي شان. در همين لحظه هواپيما تکان شديدي خورد ودوباره اوج گرفت. آنها که ايستاده بودند تا از پنجره بيرون را ببينند، به طرف ديگر پرت شدند.

جوان برخاست، هواپيما دوباره تعادلش را به دست آورد واو چشمهايش را ماليد وبعد وبا هر ده انگشت موهاي کوتاهش را شانه کرد ودر همان حال، با حرکت دست وصورت از کنار دستي اش پرسيد چه خبر شده است؟

کسي درست نمي دانست. يک نفر به بيرون اشاره کرد وچيزي گفت. کلمه هايش در صداي هواپيما بلعيده شد. جوان برخاست، بيرون را نگاه کرد وآدمهايي را ديد که پشت ساختمانها، درختها وماشينها پنهان مي شدند، به سرعت مي دويدند وبه زمين مي افتادند. عده اي لباس نظامي پوشيده بودند وبقيه لباس کردي تنشان بود. اسلحه ها خيلي مشخص نبود، صداي تيراندازي هم. اما مطمئن شد که فرودگاه امن است.

هواپيما حالا اوج گرفته بود وهمان جا مي چرخيد. واضح بود سوخت کافي براي دور شدن ندارد و اين هما را نگران کرده بود. هواپيما از فرودگاه گذشت وروي سنندج دور زد اما شهر در محاصره کوهها بود وجاده صاف ومناسبي براي فرود ديده نمي شد. وقتي هواپيما دوباره به آسمان فرودگاه برگشت، اطراف باند خلوت بود. به نظر مي رسيد مدافعان، دشمن را از آنجا رانده اند.

هواپيما به سرعت پايين آمد، چنان که آنها احساس کردند رو به بالا کشيده مي شوند وچيزي نمانده تا به سقف برخورد کنند. بالاخره چرخهاي هواپيما باز شد وبا ضربه اي شديد روي باند نشست . همه به سرعت آماده شدند وجلوي در خروجي صف بستند. هواپيما طول باند را طي کرد ودرست مقابل ساختمان ايستاد. به محض باز شدن در که رو به پايين باز مي شد وپلکان هم بود، همه هجوم بردند. چند نفر داد زدند:«يکي يکي ، هل ندهيد» وبا عجله ديگران را در يک صف مرتب کردند.

با خاموش شدن موتور صداي تيراندازي به وضوح شنيده شد. دو نفر از پلکان رفتند، اولي درست روي پله آخر تير خورد ومعلوم نبود از کجا. دومي به سرعت بالا آمد وخود را ميان جمع انداخت.

«خطرناک است. همين جا بمانيد»

کنار باند فرود، پاي ديوار ساختمان آجري ، کسي با لباس سربازي با صورت به زمين افتاده بود و آسفالت کنار سروسينه اش سرخ و خيس بود . خلبان آمد وبا حرکت شديد دستها و با صداي خفه اي که انگار مي ترسيد مردهاي مسلح بيرون بشوند، گفت : «پياده شويد، ماندن در اينجا خيلي خطرناک است . ممکن است هواپيما را هدف بگيرند، همه مان مي رويم روي هوا.»

جوان که حالا داشت از پنجره با دقت واحتياط بيرون را نگاه مي کرد ،گفت: «اول بگذار بفهميم چه خبر است .»

بعد به سمت ديگر هواپيما رفت ودوباره به بيرون چشم دوخت .از پشت يک ماشين سرخ رنگ آتش نشاني به سويشان شليک مي شد وارتشي ها حالا پشت دو نفر برنظامي سمت غرب محوطه موضع گرفته بودند.جوان رو به جمع برگشت وبا صدايي که همه را ساکت کرد ،فريادزد:«از ساختمان روبه رو شليک مي کنند ،بالاي پشت بام هستند،شش هفت نفر يا بيشتر،درست نديدم .پشت دو پنجره سمت راست مقابل ما سنگر گرفته اند،پشت ماشين آتش نشاني هم.تقريبا محاصره شده ايم ،به جز سمت غرب که خودي هايند.»

کسي ازميان جمع ،چنان که چاره بخواهد ،گفت :«خوب؟»

مردي حدود سي ساله با اندام نه چندان درشت اما ورزيده گفت:«خوب که خوب ،فاتحه خودمان را مي خوانيم و راست مي رويم توي شکمشان !»

جوان گفت: «يکي بامن بيايد ،بقيه زير خط آتش ما بپرند پايين وپشت نزديکترين ماشين به ساختمان موضع بگيرند،پشت همان تويوتاي آبي .»

بعد روبه مرد کردو گفت:«شما با من بيا.»

مرد پلکهايش را خواباند وسرش راکمي خم کرد که،قبول . جواب گفت : «من ساختمان را دارم، شما حواست به آنجا باشد که از پشت تير نخورديم »

با دست محوطه ميان ساختمان و باند فرود وماشين آتش نشاني را نشان داد وبدون آنکه منتظر جواب مرد شود،به سوي پلکان رفت.اسلحه را از ضامن خارج کرد وروي رگبار گذاشت و به سرعت بيرون زد. اسلحه را به سينه چسباند،در خود گرد شد و از آن سوي پلکان که نرده نداشت، پايين پريد، شانه اش که به زمين رسيد، بازشد، غلتيد و پشت پلکان موضع گرفت و به سوي پنجره که نزديکترين هدف بود ، شليک کرد.صداي فرو ريختن شيشه هايي که هنوز نشکسته بودند، در محوطه پيچيد. دوباره شليک کرد. مرد همراهش نيز بعد از او پريد. هر دو زير شکم هواپيما پشت به پشت هم به دو سو شليک مي کردند. گلوله ها از رو به رو نيز بي وقفه مي باريد، به بدنه هواپيما مي نشست يا در برخورد با فلز پله ها کمانه مي کرد.زير خط آتش آنها، نيروهاي ديگر يکي يکي از پله ها مي پريدند. تنها اسلحه وخشاب با خود داشتند. آخرين نفر که پريد، ميان زمين وهوا تير خورد، فرياد کوتاهي کشيد وافتاد.

از بالاي ساختمان کسي با لباس ودستار کردي برخاست. جوان، موشک آرپي جي را بر شانه اش ديد ودلش فرو ريخت. قبل از آنکه بتواند عکس العملي نشان دهد، موشک شليک شد وجوان براي لحظه اي چشمهايش را بست واحساس کرد آتش گرفته است. گلوله در هوا منفجر شد، درست بالاي هواپيما.

جوان رو به ديگران که حالا زير شکم هواپيما بودند وسعي داشتند با شدت آتش، دشمن رااز ساختمان بيرون برانند وفرياد زد: «پراکنده شويد، پشت ماشينها سنگر بگيريد. آرپي جي دارند.»

بادست نزديکترين شان را هل داد وبه دنبال مرد آرپي جب زن چشم چرخاند، نبود. اما بوي خطر را احساس مي کرد. مردي که با جوان پايين پريده بود، با فرياد گفت: «من مي روم سمت ماشين، هوايتان رااز پشت دارم.»

خيز برداشت واز زير شکم هواپيما، خميده به سوي ماشين آتش نشاني دويد. بارش گلوله چنان بود که نمي شد به ساختمان نزديک شد. چند نفر پشت تو يوتاي آبي رنگ سنگر گرفته بودند وسعي مي کردند تير باري را پشت پنجره سمت چپ کمين کرده بود، خاموش کنند.

جوان بار ديگر آرپي جي زن را پشت پنجره ديد. دندانهايش را فشرد وتمام گلوله ها را به سوي او شليک کرد. وقتي قاب پنجره از حضور مرد خالي شد، نفسي از سر آسودگي کشيد. سينه خيز تا نزديک پلکان رفت واسلحه اي را ازکنار جسدي که همان جا افتاده بود، برداشت وبه سينه چسباند. به سوي تويوتاي آبي غلتيد. آنها که تنگ هم نشسته بودند، جمع تر شدند واو پشت لاستيک جلو جا گرفت ونفس زنان پرسيد:« نارنجک نداريد؟»

هيچ کس نداشت. همه با سلاحهاي سبکي که از سپاه اصفهان گرفته بودند، اعزام شده بودند. جوان رو به آنها گفت:« بايد خودمان را به ساختمان برسانيم، چاره اي نيست. تعدادشان نبايد از ما زيادتر باشد.»

با دست به آنها که هنوز زير شکم هواپيما بودند، علامت داد تا با پوشش آتش، گروهش را حمايت کنند. در همين لحظه، کسي از کنارش گفت:«آنجا را …»

جوان سرش را چرخاند وبه سويي نگاه کرد که او با انگشت نشان مي داد. ماشين آتش نشاني پرگاز به سوي آنها مي آمد. پشت فرمان مردي نشسته بود که از هواپيما پايين پريد. کنارش کسي بود با لباس نظامي. انفجاري درست کنار ماشين ، زمين را لرزاند وتکه هاي آسفالت را به هوا برد. ماشين به راست وچپ کشيده شد ودوباره تعادلش را به دست آورد. جوان به سرعت به سوي ساختمان برگشت وبا چشم همه جا را در پي آرپي جي زن کاويد. مرد روي پشت بام بود وداشت موشک تازه رادر اسلحه اش جامي داد. جوان نشانه گرفت وگلوله هايش را به سوي او شليک کرد، دستهاي مرد چنان که ضربه اي سنگين به سينه اش خورده باشد، گشوده شد وآرپي جي از دستش افتاد وبا صداي خشکي به زمين خورد واو نيز در پي اسلحه اش به پايين پرت شد وبي حرکت روي زمين افتاد. ماشين با صداي شديد کشيده شدن لاستيک ها بر آسفالت، کنار آنها ترمز کرد. جوان رو به همراهانش داد زد: « سوار شويد.»

دو در عقب ماشين گشوده شد. چند بار سرباز دستشان را دراز کردند تا آنها را در بالا رفتن کمک کنند. جوان روي رکاب پريد وبا يک دست سقف ماشين را چسبيد وبا دست ديگر اسلحه اش را، لوله اش به سوي ساختمان بود.

ماشين حرکت کرد، با سرعت از سه پله کوتاه جلوي ساختمان بالا رفت واز سکوي پهن مقابل سالن گذشت. جوان دستش رابا اسلحه جلوي صورت گرفت وسرش را خم کرد. دربزرگ آهني که شيشه هايش ريخته بود، در برخورد با پوزه پهن ماشين آتش نشاني گشوده شد وبا لوله هاي شکسته افتاد. حالا آنها وسط سالن بودند. وقتي از ماشين بيرون پريدند، ده دوازده نفر، شليک کنان از در ديگر سالن با عجله بيرون مي رفتند وصداي تيراندازي در سالن بزرگ انعکاسي کر کننده داشت.

مرد ميان سالي که شلواري کردي به پا داشت وپيراهن ساده، روي لبه پنجره خم شده بود وباريکه خون از دهانش قطره قطره روي آجرها مي ريخت. تيربار داغش هنوز کنار پاروي زمين افتاده بود. شدت آتش کم شده بود.

جوان در جستجوي راه پله، به اطراف نگاه مي کرد که در زاويه شرقي سالن، ماپيچ بالا رفته بود. دويد واز پله ها بالا رفت. کسي نبود، تنها دو نفر کنار ديوارک کوتاه لبه بام افتاده بودند. برگشت که پايين بيايد، ناله اي او را بر جاي نگه داشت. چرخيد وبه سوي آن دو نفر رفت. يک نفر زنده بود، با زخمي گشوده در شکم وچند گلوله درکتف. نشست ودستهايش را زير زانو وسر زخمي سراند وبه سختي از جا بلند شد. مرد درشت بود و چهره اش، که آفتاب سوخته بود، حالا از درد خاکستري مي زد واز ميان پلکهاي مرطوب ونيم بازش اورا نگاه مي کرد. از ميان لبهاي خشکش که از درد جمع شده بود، صداي نفير مانند نفسهايش بريده بريده به گوش مي رسيد. جوان او را از پله ها پايين برد.

ارتشي ها ونيروهاي تازه رسيده درسالن به اين سو آن سو مي رفتند. چند نفر، زخمي ها را به سوي تويوتايي که بيرون پارک شده بود، مي بردند وتعدادي جنازه ها را رديف هم کنار ديواري که از آفتاب دورتر بود، مي چيدند.

دو نفر به سويش آمدند وزخمي رااز روي دستهاي خسته اش برداشتند. ازدر پشتي سالن بيرون را نگاه کرد. دو ماشين ، پشت سر هم به سرعت از فرودگاه دور مي شدند وپشت سرشان انبوهي از گرد وغبار برجا مي گذاشتند. لبهاي خشک جوان به لبخندي خسته گشوده شد. کناره لبها ترک خورد ويک قطره خون شفاف سرخ رنگ بيرون زد. سنگيني دستي را روي شانه اش احساس کرد. برگشت. خلبان بود؛ کنار افسري که بيسيم روشن دردستهايش خرخر مي کرد وبه او لبخند مي زد.

خلبان باز به شانه او زد، چنان که بخواهد خاک رااز لباسش بتکاند وبا لبخندي پر از تحسين ورضايت گفت: « دست مريزاد.»

افسر که ميان سال بود ورد عرق از شقيقه تا چانه اش کشيده شده بود، گفت: «خوش آمديد، شما مسؤول گروه هستيد؟»

جوان با لبخندي خجول جواب داد:« اين جور مي شود گفت!»

خلبان با چشمهايي که پر تز درستي بود، گفت:« اميدوارم دوباره ببينمتان آقاي … »

جوان جواب گفت:« خرازي، حسين خرازي.»

 

نوشته شده توسط سعید در یکشنبه دهم آذر 1387 ساعت 23:9 موضوع بخش دفــــاع مقــــدس | لینک ثابت

روز جمعه ماه محرم سال 1336 در يكي از محله‌هاي مستضعف نشين اصفهان به نام «كوي كلم» خانواده با ايمان خرازي مفتخر به قدوم سربازي از عاشقان اباعبدالله (ع) گشت. هوش و ادب، زينت بخش دوران كودكي او بود و در همان ايام همراه پدر به نماز جماعت و مجالس ديني راه يافت و به تحصيل علوم در مدرسه‌اي كه معلمان آنجا افرادي متعهد بودند، پرداخت. اكثر اوقات پس از تكاليف مدرسه به مسجد محله به نام مسجد «سيد» رفته با صداي پرطنينش اذان و تكبير مي‌گفت.

حسين در دوران فراگيري دانش كلاسيك لحظه‌اي از آموزش مسايل ديني غافل نبوده و در آغاز دوران نوجواني گرايش زيادي به مطالعه خبرها و كتب اسلامي‌ و انقلابي داشت و به تدريج با امور سياسي نيز آشنا شد. در سال 1355 پس از اخذ ديپلم طبيعي براي طي دوران سربازي به مشهد اعزام گشت. او ضمن گذراندن دوران خدمت، فعالانه به تحصيل علوم قرآني در مجامع مذهبي مبادرت ورزيد. در آن دوره او را براي عمليات سركوب‌گرانه ظفار به عمان فرستادند ولي او از اين سفر به معصيت ياد كرد و حتي نمازش را تمام مي‌خواند. از همان روزهاي اول انقلاب در كميته دفاع شهري مسئوليت پذيرفت و براي مبارزه با ضد انقلاب داخلي و جنگهاي كردستان قامت به لباس پاسداري آراست و لحظه‌اي آرام نگرفت. يك سال صادقانه در اين مناطق خدمت كرد و مأموريتهاي محوله او را راهي گنبد نمود.

با شروع جنگ تحميلي به تقاضاي خودش راهي خطه جنوب شد و در اولين خط دفاعي مقابل عراقيها در منطقه دارخوين مدت نه ماه، با تجهيزات جنگي و امكانات تداركاتي بسيار كم استقامت كرد و دلاوراني قدرتمند تربيت نمود. در سال 1360 پس از آزادسازي بستان تيپ امام حسين (ع) را رسميت داد كه بعدها با درخشش او و نيروهايش در رشادتها و جانفشاني‌ها، به لشگر امام حسين (ع) ارتقا يافت. حسين شخصاً به شناسايي مي‌رفت و تدبير فرماندهي‌اش مبني بر اصل غافلگيري و محاصره بود حتي در عمليات والفجر 3 و 4 خود او شب تا صبح در عمليات خاكريزش شركت داشت و در تمامي‌ عملياتها پيشقدم بود. حسين قرآن را با صداي بسيار خوب تلاوت مي‌كرد و با مفاهيم آن مأنوس بود. او علاوه بر داشتن تدبير نظامي‌، شجاعت كم‌نظيري داشت. معتقد به نظم و ترتيب در امور و رعايت انضباط نظامي‌ بود و در آموزش نظامي‌ و تربيت نيروهاي كارآمد اهتمام مي‌ورزيد. حساسيت فوق‌العاده و دقت زيادي در مصرف بيت‌المال و اجراي دستورات الهي داشت.

از سال 1358 تا لحظه آخر حضورش در صحنه مبارزه تنها ايام مرخصي كاملش هنگام زيارت خانه خدا بود. (شهريور ماه سال 1365) در ساير موارد هر سال يكبار به مرخصي مي‌آمد و پس از ديدار با خانواده شهدا و معلولين، با ياران باوفايش در گلستان شهدا به خلوت مي‌نشست و در اسرع وقت به جبهه باز مي‌گشت. در طول مدت حضورش در جبهه 30 تركش ميهمان پيكر او شد و در عمليات خيبر دست راستش را به خدا هديه كرد. اما او با آنكه يك دست نداشت براي تامين و تداركات رزمندگان در خط مقدم تلاش فراوان مي‌نمود. در عمليات كربلاي 5 زماني كه در اوج آتش توپخانه دشمن، رساندن غذا به رزمندگان با مشكل مواجه شد حاج حسين خود پيگير اين امر گرديد و انفجار خمپاره‌اي اين سردار بزرگ را در روز جمعه 8/12/1365 به سربازان شهيد لشگر امام حسين (ع) پيوند داد و روح عاشورايي او به ندبه شهادت، زائر كربلا گشت و بنا به سفارش خودش در قطعه شهدا و در ميان ياران بسيجي‌اش ميهمان خاك شد

 

نوشته شده توسط سعید در جمعه هشتم آذر 1387 ساعت 22:7 موضوع بخش دفــــاع مقــــدس | لینک ثابت

    یاد خدا را فراموش نکنید.

     مرتب بسم الله بگویید .

   با یاد و ذکر خدا و عمل برای

    رضای خدا خیلی از مسائل

حل می شود سردار اسلام شهید حاج ابراهیم همت فرمانده لشگر ۲۷ محمد رسول الله

         

 

نوشته شده توسط سعید در یکشنبه سوم آذر 1387 ساعت 11:3 موضوع بخش دفــــاع مقــــدس | لینک ثابت